"....โลกเราเดี๋ยวนี่มันวุ่นวายไปหมดเลย...."
เราเคยเดินเล่นอยู่ที่ว่างๆแห่งหนึ่ง มันสนุกมากเวลาที่ได้ไปเล่นที่นั้นกับเพื่อนๆ ได้ยิ้มหัวเราะด้วยกัน
แต่เวลามันเล่นตลก วิ่งเร็วเหล่ากับพายุที่ยิ่งใหญ่ ทุกคนต่างพากันเค้าเรียนที่ใหม่ ส่วนตัวเรานั้น
กับว่าเปล่าเช่นเคย ในหัวคืที่จะไปจากโลกนี่เต็มที่ ชีวีตคือการ "เกิดแก่เจ็บตาย" แต่ถ้าเราคิดว่า
"เกิด แก่ ตาย " ก็คงจะดีไม่น้อย เคราจะได้ไม่ต้องเจ็บปวดอีก แต่ถ้าอย่างงั้นฉัน คงต้องไร้หัวใจดังคนเค้าว่าไว้ เดินคนเดียวมันเหงาว่าหรอ หรือ เป็นเพียงแค่ความคิดของคนเท่านั้น
พอมองออกไป นอกหน้าต่างฉันเห็นโลกอันนี้มันเล็กมาก แสนน่าเบื่อ บ้างที่ฉันคงต้องเดินออกมา จากที่นั้นซะที่ พอฉันออกสู่โลกอันเป็นจริง มันสวยงามกว่าสิ่งไหนๆ ไม่ใช่งามแบบเครื่องประดับ
มันงามแบบ มีมิติ แต่สิ่งเดียวที่ไม่เข้าใจเกี่ยวกับ "คน" ก็คือมันยากเกินกว่าฉันจะเข้าใจ
แนะนำเพลงใหม่
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น